Een week in het leven van...

14.1.18





Afgelopen week besloten we dat we het huis waar we misschien nog een tweede keer naar toe wilden gaan maar moesten laten voor wat het is. Ook al zouden we er van alles aan laten verbouwen, sommige dingen zouden toch bij het oude blijven omdat daar simpelweg niks aan te doen is. Ook de tuin vonden we stiekem te netjes voor ons. Het voelde als een opluchting, deze definitieve beslissing. Ik bleef er toch maar druk mee in mijn hoofd. Steeds weer kwam ik bij hetzelfde uit. Ook wanneer we het één en ander zouden veranderen, bepaalde belangrijke dromen zouden hier niet uitkomen. Toen we dit allebei hadden uitgesproken viel het boek voor dit huis dicht. We zijn immers niet voor niets naar Zweden verhuisd en hopen zo dicht mogelijk bij onze droom te komen. Dit huis zou niet dichtbij genoeg zijn.




We maakten ook nog een fijne lange wandeling in het bos achter ons huis. Het was prachtig, magisch zelfs. Het was die dag echt ontzettend koud. Zo'n ijskoude dag met een stralend zonnetje. Genieten! Veel mooie hoogteverschillen en het spel van het zonlicht met de schaduw maakten het dat we wederom dolgelukkig werden van de natuur. We kwamen ook nog een pootafdruk tegen van een eland. Met mijn maat 38 ernaast valt het gelijk op hoe enorm deze dieren zijn. De dag ervoor hadden we het grote geluk dat manlief er twee spotte terwijl we in de auto zaten. We hebben een tijdje naar ze zitten kijken. En zij naar ons. Nooit gedacht zo snel al het geluk te hebben de 'King of the Forest' te mogen ontmoeten. Nou ja, ontmoeten...we hebben ze van een afstandje mogen aanstaren. Wat een ervaring!



Er werd ook nog een dagje in Jönköping doorgebracht. Mijn man had daar dus een afspraak op de universiteit en wij, de 'meisjes', gingen gezellig de stad in. Het gesprek is heel positief verlopen. Men ziet het wel zitten dat hij daar in de toekomst zou komen werken. Ook manlief zelf was ontzettend enthousiast. Leuk! Inmiddels is er weer contact geweest en ik heb het vermoeden dat dit wel zal aanhouden. Wie weet wat het brengt. Dochter en ik winkelden er op los in het fijne stadje en met z'n drieën keerden we na een lekkere lunch en niet geheel onbelangrijk, ons te hebben aangemeld voor een Zweeds 'personnummer' ( BSN in NL ), weer heerlijk huiswaarts naar de rust en ruimte.



Elke dag wordt er op internet gespeurd naar huizen. Vaak valt het tegen of klik ik steeds dezelfde huizen aan die ik allang gezien blijk te hebben. Afgelopen week geen huisbezichtigingen voor ons en oh, wat baalde ik ervan. Hoewel het huurhuis erg leuk en gezellig is heb ik ontzettend veel zin om aan ons eigen plekje te beginnen. Geduld is een schone zaak! Gisteravond stuitte mijn man opeens op het huis wat je hieronder kan zien. Het verhaal over de tuin en de omgeving was veelbelovend. De foto's van de buitenkant van het huis ook, die van de binnenkant een heel stuk minder. Maar we zagen de mogelijkheden. Vanochtend besloten we er heen te rijden en te zien hoe de tuin en de omgeving er in het echie uit zag. Het leek alsof we door onze droom reden. Echt alles klopte, bijna eng gewoon. Het voelde niet te beschrijven goed, de tuin én omgeving. Ook de buitenkant van het huis zag er, op een benodigde lik verf hier en daar na, heel goed uit. We keken elkaar veel betekenend aan en wisten genoeg...hier moeten we gewoon echt gaan kijken met de makelaar! Via de website hadden we al vernomen dat er de aankomende twee weken elke week een bezichtigingsuurtje is. Maar daar willen we eigenlijk helemaal niet op wachten! We willen daar zo snel mogelijk gaan kijken en dan zonder eventuele kapers erbij. Oooh echt, dit is gewoon te spannend bijna. Morgen wordt er meteen naar de makelaar gebeld en ik hoop dat we er snel weer langs kunnen gaan. Hopelijk valt de binnenkant niet méér tegen dan dat we al weten van de foto's. Hopelijk wilt niemand anders het huis (ook) al. Hopelijk is dit huis écht wat we zoeken en kan dit boek geopend blijven. Wordt vervolgd...


You Might Also Like

8 reacties

Subscribe