Het Moederschap

12.9.18




Duurde het tijdens het tikken van mijn vorige blog post nog twee weken, inmiddels is dochterlief alweer voor de vierde week naar school. De tijd hoeft voor mij echt niet voorbij te vliegen maar jeetje mina, wat ben ik blij dat deze weken achter ons liggen. Tijdens het emigreer proces maakte ik me nergens druk om. We hadden immers alles goed geregeld en we wisten ook toen donders goed wat we wél en níet wilden. Maar zodra ik aan dochterlief dacht die dan ook in Zweden naar school zou moeten brak het angstzweet me uit. 'Wat doen we haar straks aan?' spookte het soms door mijn hoofd. Hoewel ik ook zeker wist dat de ruimte en de natuur een levenslange speeltuin voor haar zouden zijn. Maar goed, lang verhaal kort...ondertussen zijn er alweer bijna vier weken op school verstreken en wat heeft ze het er fijn! Dolgelukkig zijn we hierom. Alle drie!




Werden alle ouders van de nieuwe leerlingen op haar school in Nederland vriendelijk, doch nadrukkelijk, per brief verzocht om tien minuten na aanvang van de eerste schooldag weer te vertrekken, in Zweden mogen de ouders net zolang blijven als ze willen. Zo ging ik de eerste dagen met haar mee en zat achterin het klaslokaal de boel gade te slaan. Een gezellig lokaal met een leuke leeshoek met banken en verderop twee rijen tafeltjes waarachter elk twee kindjes kunnen zitten. Veel tafeltjes en stoelen zijn er niet nodig aangezien er maar acht kinderen in haar klas zitten. En daar zat ze dan, onze dochter, op een Zweedse school. Meerdere ouders bleven er die ochtend plakken om toch nog even dicht in de buurt van hun spruit te zijn. En ik keek naar die van mij. Naar dat stoere kind die deze onbekende wereld dapper binnenstapte. Wat was, en bén, ik trots! Maar oh, wat deed het me ook pijn om die radeloosheid van haar gezichtje af te lezen. Want wat zeggen ze nou allemaal? Lijkt ze qua karakter heel veel op mijn man, dit dingetje delen wij meiden toch wel met elkaar. Iets niet binnenkort willen begrijpen en/of leren, maar NU! Onmogelijk, ik weet het. Mijn man en ik wisselden elkaar de eerste week af en besloten de tweede week weg te blijven uit de klas maar elders in het prachtige gebouw aanwezig te zijn. Onze dochter gebruikte ons vaak als 'Google Translate', logisch ook, maar we hadden meteen door dat ze dan niet echt moeite deed om goed naar de juf te luisteren. Ze vond het prima, zolang we maar in de buurt waren. Maar na twee dagen besloot ik het centrum in te gaan en alleen zo nu en dan tijdens een pauze even langs te komen. Weet je, ik had dit niet van mezelf verwacht dat ik dat zou doen. Ik zou het liefst aan haar tafeltje aangeschoven hebben maar ik merkte gewoon dat dit uiteindelijk beter voor haar zou zijn. Toen mijn man de volgende dag dezelfde methode oppakte was de reactie tijdens het weerzien van haar papa 'oh, ben je er al?' Dit was dus duidelijk de juiste weg geweest voor haar. Zij blij, wij blij! En niet alleen dat, ook vooral mega trots! Op de vrijdag van de tweede week was het enkel en alleen nog maar het wegbrengen en ophalen. Dit hadden we weer even mooi geflikt met z'n drietjes. Onze dochter gaat elke dag met ontzettend veel plezier naar school en pikt ook de Zweedse taal heel snel op. Wijsneus!

Ik, ik was echt kapot na twee weken. Dit had me emotioneel echt heel even gesloopt. Als moeder wil je je kind beschermen. Wanneer jij het enige vertrouwde in haar buurt bent wil je het liefst bovenop haar gaan zitten. Maar tegelijkertijd weet je ook dat het beter is wat afstand te nemen. Dat vond ik me een potje zwaar. Ik deed dat dus wél maar ik voelde me dan zó gemeen. Kon vaak alleen maar denken...'Mijn meisje van vijf, helemaal 'alleen' daar. Niemand die haar begrijpt en ik loop nu zomaar weg'. Ik werd daar zo verdrietig van maar het sterkte me ook weer wanneer ik zag dat ze daar zo goed op reageerde.

Nu hoef ik me daarover geen zorgen meer te maken. Kan ik zo nu en dan genieten van een heerlijke lunch buiten de deur met manlief. Zónder kind. Wat ons in de ruim vijf jaar nog nooit is overkomen. Het eerste kwartier een beetje vreemd maar daarna erg prettig!

Het voelt heel fijn zo. Weer iets meer ingeburgerd. Het gaat goed met ons. Hoezee!


p.s.: Oh en die vos op de foto is onze buurt vos. Als je me volgt op Instagram dan ben je hem vast al eens tegengekomen. :)





You Might Also Like

3 reacties

  1. Ik vind het knap hoor hoe jullie daar met z'n drietjes een nieuw leven opbouwen!
    En natuurlijk een dikke pluim voor je dochter. Voor je heet weet praat ze zo mee in het Zweeds!
    Prachtige eerste foto!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat knap toch van jullie kleine meid! Het is geweldig leuk om jullie avontuur zo te volgen. Heel veel geluk met z'n drietjes!

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe